Wszechbiblia Slayers

Redakcja
News
Artykuły
Konkursy
Intro
Manga
Anime
Powieści
Postacie
Magia
Opis świata
Chronologia
Slayers Fight
Gdzie kupić
Seiyuu
Fanfiki
Fanarty
Fanmanga
Audio
Galeria
Cosplay
Dodatki
Inne
Gry
Linki

Artykuły

«««

Wstęp Chciałbym zachęcić wszystkich do samodzielnego przenoszenia ulubionych postaci, a także innych motywów na koszulki. Taka praca potrafi powalić swoim efektem na kolana :) Poza tym uczy też wytrwałości, he, he, he... Dlatego też poniżej opiszę narzędzia i metody, jakich używam podczas malowania. Niektóre są dosyć oryginalne, a jako że staram się optymalizować warunki pracy - większości już chyba nie da się poprawić, aby były jeszcze lepsze.

Narzędzia Przede wszystkim - miejsce pracy. Musi być dobrze oświetlone - najlepiej światłem naturalnym, ponieważ KAŻDE światło sztuczne zniekształca odbiór barw, co jest szczególnie ważne przy dobieraniu odcieni. Oczywiście powinno się przygotować odpowiednią powierzchnię do rozłożenia przyborów, farb i materiału. Tutaj każdy musi znaleźć swoje rozwiązanie. Ja mam po prostu oddzielny stolik pod oknem wykorzystywany w zasadzie tylko do malowania. Poza miejscem pracy ważne są też rzecz jasna przybory... Co trzeba mieć: - Ołówek 3B. Ja stosuję od lat techniczne ołówki firmy Staedtler Noris 120. Dają najlepsze efekty przy pokrywaniu papieru grafitem, - Pióro kulkowe 0,5 mm. Może być koreańskie, japońskie, itd. Ważne jest, aby miało naprawdę cienką końcówkę, - Pędzle... Nie muszą być wysokiej jakości. Najważniejsze jest, aby były z włosia naturalnego, a przy tym niezbyt miękkie. Sobolowe i wiewiórcze odpadają. Oczywiście szczeciniaki do malarstwa olejnego także. Po prostu tanie pędzle do uprawiania malarstwa wodnego, ale nie jakieś wiechcie, tylko takie z włosiem układającym się w szpic. Polecam szukanie w sklepach z materiałami dla artystów ;) - Strzykawka i igły Nie - to nie to ;) Wymyśliłem swoje narzędzie do malowania kreski. Opiszę jak je zrobić samemu: strzykawka powinna mieć pojemność 5ccm, przynajmniej taka leży mi dobrze w dłoni. Może być dowolna... zresztą to kwestia prób i przyzwyczajenia. Igły zaś muszą być jak najcieńsze, aby można było uzyskać możliwość manewru i precyzję położenia. O ile wiem - obecnie dostępne są tzw. insulinówki o średnicy 0,45 mm. Ja kiedyś kupiłem igły 0,4 mm i jedną używam do dzisiaj. Po wyjęciu igły z ochraniacza trzeba pilnikiem iglakiem naciąć metalową część ok. 5 mm od plastikowej nasadki a po tym po prostu ją złamać. Miejsce przełamania może nie jest idealne, ale to w niczym nie przeszkadza. Dalsza praca polega na tym, że przygotowuje się farbę, np. czarną, o odpowiedniej gęstości. Pisząc „odpowiedniej” - mam na myśli taką, która nie spływa z patyczka do mieszania, ale też nie sprawia wrażenia gęstej masy. Tłoczek strzykawki wyciąga się do wysokości 4 ccm, a po tym, zanurzając końcówkę strzykawki w farbie, wciąga się jeszcze jej ok. 1 ccm. Po założeniu igły na strzykawkę delikatnie naciska się tłoczek, aż na wylocie pojawi się kropelka farby. Narzędzie jest przygotowane do pracy. Nad farbą w strzykawce jest sprężone powietrze, które powoduje jej wypływanie. Opanowanie tej techniki sprowadza się do delikatnego operowania tłoczkiem strzykawki :) Należy zwrócić uwagę aby w farbie nie było grudek, bo to z pewnością zatka igłę, co może spowodować nawet zerwanie igły ze strzykawki a w konsekwencji zaplamienie malowanej koszulki nieodwracalnie!!! Ten przyrząd wypada przygotować bezpośrednio przed użyciem, co w powiązaniu z malowaniem nim nie pozwoli na zaschnięcie farby w igle. - Farby Zdecydowanie polecam farby PIGMAL (akryl) - jedyne sensowne farby do malowania na tkaninach. Nie są idealne, ale najlepsze z tych, do których dotarłem. Zarówno proces malowania, jak i efekt końcowy sprawiają miłe wrażenie. W zależności od ilości warstw malowane powierzchnie mogą być matowe albo też błyszczeć - kwestia gustu. Poza tym mają bardzo sympatyczną miękkość po wyschnięciu i utrwaleniu, w dotyku przypominają trochę gumę. A teraz wady: przede wszystkim ta, iż te farby boją się silnych detergentów. Nie warto prać malowanych koszulek w proszkach do prania. Pozostają jedynie płyny do prania albo mydło. Zauważyłem, że Ariel, Omo, itd. swoim działaniem powodują zmianę barwy niektórych pigmentów, a także szybkie niszczenie akrylu - nadtrawianie oraz zmiany fizyczne powłoki (taka dziwna kleistość). Drugą wadą jest to, że te farby po prostu się psują. Po rozmowie z producentem sprawa się wyjaśniła. Poza alkalizowaniem odczynu amoniakiem - producent nie stosuje innych środków konserwujących. W sumie to jest dobre. Przynajmniej farby nie są trujące, ale po pewnym czasie zaczynają wydzielać niezbyt miły zapach zgniłych jaj. To znak, że coś z nimi już jest nie tak... Można temu przeciwdziałać przechowując farby w niskiej temperaturze ok. 5 st. C, a także dodając do nich odrobinę wody amoniakalnej, aby ustabilizować je jeszcze na jakiś czas. Najlepiej zaś wybrać się do sklepu po nowy towar. Będąc zdecydowanym zwolennikiem samodzielnego tworzenia barw i odcieni polecam na początek zakup takiego zestawu kolorów: żółty, niebieski, czerwony, zielony trawiasty, brązowy, czarny oraz podwójnie biały. Z tych kolorów można uzyskać praktycznie każdą żądaną barwę i odcienie. A dlaczego biały podwójnie? Ponieważ ten kolor jest używany w największej ilości do rozjaśniania, co występuje nader często. Czarny zaś jest używany w ilościach małych do gaszenia oraz kreślenia konturu. Zawsze zostaje go bardzo dużo :) Podaję na wszelki wypadek adres producenta: Wytwórnia Farb i Lakierów Włocławek, ul. Szuwarowa 15 tel. (054) 234 14 27 Producent bez problemu realizuje zamówienia wysyłkowe za zaliczeniem pocztowym.

Inne drobne pomoce: - Paleta do mieszania farb Zwykły kawałek grubej tektury, na której można swobodnie tworzyć rozmaite barwy i ich odcienie. - Patyczki do mieszania Ja stosuję wykałaczki do mniejszych porcji, a patyczki szaszłykowe do większych, choć mieszać można czymkolwiek się da. - Pojemniki na mieszanki barwne Jako że dany kolor jest unikalny, radzę przechowywać na czas malowania stworzoną barwę. Stosuję do tego pojemniki po negatywach fotograficznych. Plastikowe, a co najważniejsze - szczelne. Po wykorzystaniu farby i wymyciu nadają się do powtórnego wykorzystania. Dosyć ekologiczne rozwiązanie... :] - Płyta pilśniowa Płyta twarda 5 mm o wymiarach ok. 50x50 cm: służy do tego, aby na niej rozpiąć i lekko naciągnąć materiał koszulki po wsunięciu do środka. Znakomita pomoc, ponieważ zabezpiecza przed zaplamieniem drugiej warstwy materiału i pozwala kontrolować wymiary koszulki, które w czasie malowania się zmieniają z powodu wsiąkającej w bawełnę wody. - Pojemnik na czystą wodę W nim płucze się pędzle przy każdej zmianie barwy, co zapobiega zabrudzeniu. Przydaje się także, gdy trzeba farbę nieco rozcieńczyć do malowania. - Kawałek tkaniny Służy mi do suszenia pędzla przed nabraniem farby innego koloru. Przydaje się bardzo także podczas pracy ze strzykawką do częstego zbierania nadmiaru wypływającej farby z końcówki igły. - Taśma klejąca bezbarwna Do przymocowania kartki na czas kopiowania na koszulce. - Suszarka do włosów Używam jej do podsuszania malowanych fragmentów w trakcie pracy. Pomoc tego urządzenia jest nieoceniona :))) Pozwala na przyspieszenie schnięcia farby i uniknięcie poważnych zabrudzeń pochodzących z przypadkowych dotknięć mokrych plam. To wszystkie podstawowe przyrządy i warunki do rozpoczęcia pracy. Czas na ich praktyczne oswojenie i wykorzystanie.

Od czego zacząć? Rzecz jasna od wybrania motywu, który chciałoby się namalować na koszulce :) To naprawdę, przynajmniej w moim przypadku, ciężka sprawa. Jest tyle wzorów, postaci, które mogłyby być dumnie noszone na piersi (albo plecach), że aż się słabo robi. No ale zakładam, że wybór został dokonany, uff... :))) Następną rzeczą w kolejce jest zakup koszulki bawełnianej odpowiednich rozmiarów oraz w pasującym do charakteru grafiki kolorze. Ja preferuję tanie koszulki (do 10 zł) w kolorach neutralnych: białe, czarne oraz szare-marmurkowe (w takie drobne paseczki). Chodzi o to, aby postacie i wzory komponowały się swoją kolorystyką z tłem. To sprawa gustu, ale ja naprawdę niezbyt lubię kontrasty i nie byłbym w stanie malować, np. postaci w zieleni na jaskrawoczerwonej koszulce, heh... Bardzo ważne! - koszulka MUSI być nowa. Koszulki już używane mają zmechaconą powierzchnię a włókienka na jej powierzchni bardzo przeszkadzają w dokładnym rozprowadzaniu farby. Dopasowanie rozmiarów wzoru. Jest to dosyć ważna sprawa, choć też zależna bardzo od własnego uznania. Moim zdaniem nie warto malować zbyt dużego obrazka, ponieważ jego części mogą znaleźć się pod pachami :>, albo też zbyt małego, na którego szczegółach można będzie się w trakcie pracy wyłożyć i zniechęcić. Moim standardowym formatem, rzadko przekraczanym, jest A4 - rozmiar kartki papieru maszynowego. W takim formacie zresztą pracuje większość drukarek, a ja mam takiego stareńkiego Epsona, więc korzystam. Mając przygotowany wzór na kartce (wydrukowany albo skserowany) w żądanym formacie, można zabrać się do następnego etapu prac: wykonanie kalki ołówkowej. Tak, tak... to nie pomyłka - mówię wyraźnie o kopiowaniu. Dlaczego? To proste - spróbuj cokolwiek naszkicować na tak ruchliwym i miękkim materiale jak bawełna. Ups... można osiwieć ze zdenerwowania. Nie ma tu znaczenia to, czy maluje się swoje dzieło czy kogoś innego. To zdecydowanie poprawia komfort pracy i pozwala uzyskać bardzo wyraźny szkic. Obojętnie czy materiał jest biały, szary albo czarny. Zawsze dobrze wszystko widać, a jakość szkicu oraz szczegóły zależą od Ciebie :). W opisie narzędzi wspomniałem o ołówku 3B. Otóż wystarczy wziąć go do ręki, odwrócić przygotowaną kartkę z wzorem i pokryć bardzo dokładnie grafitem z ołówka powierzchnię, na której znajduje się rysunek. Następnie trzeba przygotować koszulkę prasując ją dokładnie w miejscu gdzie ma znajdować się obrazek. Uniknie się w ten sposób fałdek i załamań, które zawsze znajdują się na wyjętej z opakowania tkaninie. Pozycjonowanie wzoru. To bardzo ważna czynność, która musi być wykonana starannie. Ja robię to w taki sposób: rozkładam dokładnie koszulkę na podłodze i - oceniając proporcje - ustawiam kartkę dokładnie na osi koszulki tak, aby wzór "nie ciążył" w jakąkolwiek stronę. Aby się upewnić - często wrysowuję we wzór jego oś, co pomaga w pozycjonowaniu poziomym. Ustawienie w pionie jest prostsze. Wystarczy gdy obrazek będzie się zaczynał górną krawędzią w odległości ok. 8- 15 cm od ściągacza przy szyi. Po ustawieniu przykleja się kartkę taśmą bezbarwną do materiału i już ten etap jest zakończony. Dla zupełnego, ostatecznego sprawdzenia, można koszulkę założyć i obejrzeć siebie w lustrze :))). Czas na kopiowanie... Polega to oczywiście na przeciągnięciu piórem kulkowym po WSZYSTKICH liniach wzoru, a nawet, w razie potrzeby, także po liniach rozgraniczających cienie albo podkreślających drobne szczegóły. Zajmuje to trochę czasu, ale warto się już w tym momencie przyłożyć do tej stosunkowo prostej czynności. Gdy już wszystko zostanie przekopiowane, po odklejeniu kartki wkłada się przygotowany wcześniej kawałek płyty pilśniowej do wewnątrz koszulki tak, aby wzór znajdował się mniej więcej na środku usztywnienia. Resztę materiału zakłada się pod spód, przyklejając ewentualnie taśmą klejącą. Można wówczas przygotowania do pracy uznać za zakończone.

Malowanie Na początku powiem trochę o kolorach i wyrobieniu odpowiedniego podejścia do farb. Po pierwsze: potrzebujesz olbrzymiej ilości kolorów wraz z odcieniami. To zapewnia, że będziesz elastycznie dopasowywać barwy. Używanie gotowych kolorów bardzo ogranicza ich wybór oraz może być niesłychanie kosztowne, chociaż praktycznie nie używa się więcej niż kilkanaście barw dla jednego obrazka :))) Po drugie: aby uzyskać swobodę, musisz nauczyć się mieszania kolorów oraz uzyskiwania ich odcieni dysponując ograniczonym zestawem farb, który opisałem w części o narzędziach. Pokrótce opiszę poniżej elementy teorii koloru. Będę używał tradycyjnej terminologii, której uczono już chyba w szkole podstawowej... W najprostszym ujęciu barwa składa się z koloru oraz odcienia. O kolorze pigmentu decyduje jego zdolność do odbijania fal świetlnych o określonych długościach. Mówimy wtedy, że coś jest czerwone, zielone, niebieskie albo żółte. Odcień zaś to modulacja jasności koloru. Można wtedy określić dokładnie, że coś jest jasnoczerwone, ciemnoczerwone, jasnożółte bądź ciemnofioletowe. Czasami także wspomina się o nasyceniu mówiąc o czymś, że jest szaroniebieskie bądź szarozielonkawe. Już dawno artyści doszli do zaskakującego wniosku, że wszystkie kolory wszechświata da się uzyskać przez zmieszanie w odpowiednich proporcjach trzech kolorów nazywanych odtąd podstawowymi, czyli: niebieskiego, czerwonego oraz żółtego. W górnym szeregu od lewej strony znajdują się kolory: czerwony, niebieski oraz żółty. Poniżej zaś efekty mieszania tych kolorów, tzw. kolory dopełniające: fiolet, pomarańcz oraz zieleń. Fiolet jest kolorem dopełniającym żółtego, pomarańcz - koloru niebieskiego, zaś zielony - czerwonego. Takie zestawienia kolorów dają najintensywniejszy kontrast. Kolory dopełniające nazywane są też kolorami pochodnymi drugorzędnymi. Można uzyskiwać w ten sposób coraz dalsze pochodne: brązy, turkusy, ultramaryny i wiele, wiele innych. Na powyższym przykładzie wyjaśnię pojęcie odcienia. W górnym szeregu widać prostokąty: czerwony, ciemnoczerwony oraz jasnoczerwony. Mimo zmiany odcienia wciąż jest to ten sam kolor :) Poniżej zaś znajduje się przykład ilustrujący pojęcie nasycenia. Od lewej znajduje się prostokąt czerwony, następnie szaroczerwony (o mniejszym nasyceniu czerwonego) oraz szary o lekkim, czerwonym zabarwieniu (czyli o najmniejszym nasyceniu :) Do uzyskiwania odcieni stosuje się w malarstwie dwa kolory (trudno tu mówić o kolorach), czarny oraz biały, nazywane także kolorami neutralnymi. Czarny służy do gaszenia koloru - zmiany jego nasycenia oraz jasności, przyciemniania. Biały - odwrotnie, do jego rozjaśniania i 'rozcieńczania'. Odpowiednio mieszając kolory podstawowe oraz dodając biały albo czarny, w zależności od potrzeby, można uzyskać dowolną barwę z olbrzymiej ich ilości. Nauczyć się tego można podczas praktycznych ćwiczeń z mieszaniem barw pamiętając o powyższych zasadach. Przy opisie farb podałem dwie inne barwy: brązową oraz zieloną - trawiastą. Wygodnie jest mieć pod ręką akurat te, ponieważ ich uzyskanie drogą mieszania jest dosyć niewygodne i czasochłonne, gdyż są tworzone praktycznie ze wszystkich kolorów podstawowych. Artyści - szczególnie graficy, posługują się innym modelem barwnym określanym jako CMYK od nazw kolorów składowych, tzn. Cyan, Magenta, Yellow, blacK. Zasada jest taka sama, tyle że te kolory trochę się różnią od standardowego modelu artystycznego. W powyższym modelu występują w górnym szeregu: cyjan, magenta, żółty i czarny. Poniżej kolory dopełniające uzyskane z podstawowych: głęboki błękit, zielony oraz czerwony. Jako że tego modelu używa się głównie w drukarniach, myślę, iż dalsze zajmowanie się nim nie ma większego sensu, chociaż zamiast używać barw standardowych można użyć CMYK. Nie ma to znaczenia, gdyż niezależnie od użytego wzorca kolorów - efekt końcowy musi być taki sam. W tym miejscu wykładu powiem o wpływie barwy podłoża na całokształt tworzonego dzieła. Otóż ma to tak wielkie znaczenie, że nie sposób tego pominąć przy doborze barw. Regułą jest, że ciemne tło powoduje to, iż barwa wygląda jaśniej niż w rzeczywistości. Dla odmiany zaś - białe tło sugeruje przyciemnienie tej samej barwy (spójrz poniżej). W tym przypadku efekt ten jest ewidentnie widoczny. Często odpowiednie proporcje pomiędzy tłem a obrazem są dobierane metodą wielokrotnych prób. Na koniec wykładania teorii dorzucę jeszcze kawałek o temperaturze barw :) Jest to bardzo subiektywna ocena, jednakże większość ludzi kojarzy czerwony, pomarańczowy i żółty kolor z ciepłem, a fioletowy, niebieski i zielony z chłodem. Generalnie można też stwierdzić, że kolor mieszany z żółcią ociepla się, a mieszany z niebieskim - oziębia. Wymowę barw można ujrzeć na poniższym przykładzie.

Sposoby nakładania farby Zaczyna się najlepszy kawałek... czyli sposoby nakładania farb i ogólny schemat postępowania :) Mając w głowie dużo teorii można zabrać się do malowania. To zaś wymaga również sporej cierpliwości i dokładności, chyba że chce się na starcie wszystko zepsuć... Poza tym wypadałoby mieć pod ręką oryginał obrazka. Może być na papierze albo na ekranie monitora. To w celu bieżącej kontroli barw, o ile chciałoby się namalować coś około oryginału :D Jest mało możliwe opisanie wszystkich sposobów na koszulkę + farby. Ja opiszę te, których nauczyłem się w trakcie wykonywania kolejnych prac. Jest tylko jedna sensowna metoda w tym przypadku... Pędzelkiem, pędzelkiem ;). Najpierw trzeba przemyśleć kolejność malowania plam barwnych - elementów obrazka. W moim przypadku (a bardzo chętnie maluję postacie) zaczyna się to od ubrania (kurtki, sukienki or sth :)). Zasadą jest malowanie począwszy od barwy jasnej, a skończywszy na ciemnej dla konkretnego elementu postaci (ubranie, ciało, włosy, itd.). Służy to temu, iż łatwiej jest wykonać korektę styku plam barwą ciemniejszą niż jasną. Często się to przydaje gdy ręka się pośliźnie na jakiejś linii :))) Chociaż to nie jest aż tak rygorystyczne - warto spróbować: najpierw jasne, później ciemne i na odwrót. To także element edukacji. Farbę należy nakładać delikatnie, począwszy od środka plamy w kierunku jej brzegów, a przy brzegach rozprowadzać wzdłuż ich linii. I w ten sposób traktuje się plamę za plamą i element za elementem. Kolejność jest dowolna i zależna od upodobania. Zresztą - także styl jest sprawą wybitnie indywidualną. To tylko kwestia odpowiedniego czasu na znalezienie swoich metod postępowania. Ja przeważnie zaczynam od ubioru, maluję różne gadżety (łańcuszki, wisiorki, broszki...). Później maluję włosy. Na końcu zaś elementy ciała, twarz oraz oczy (te są najważniejsze :)) Najtrudniejsze jest namalowanie pierwszej warstwy elementu. Czysta koszulka szybko chłonie wodę i farba w nią bardzo wsiąka zmieniając przy tym barwę na ciemniejszą. Następne warstwy są już łatwiejsze w malowaniu i po nałożeniu kolejnej widać jak plamy zbliżają się barwą do barw znajdujących się w pojemnikach. Trzeba pamiętać przy tym o każdorazowym myciu pędzla w wodzie przy zmianie barwy, chyba że intencją jest wymieszanie barw na tkaninie bądź uzyskanie rozmycia brzegów plam albo też jakieś skomplikowane cieniowanie i gradacje. Ostrzegam tylko z góry, iż mieszanie kolorów bezpośrednio na tkaninie może nie dać dobrych rezultatów głównie ze względu na szybkość schnięcia nakładanej warstewki akrylu. Skoro mowa o warstwach nakładanej farby, wspomnę o fakcie, że akryle PIGMAL mają niezbyt kryjące właściwości (szczególnie kolory: żółty oraz czerwony) i dla uzyskania jednolitego pokrycia materiału potrzeba od 2 do nawet 5 warstw na każdej plamie. Dwie warstwy w zasadzie wystarczą dla koszulki białej. Dla szarej są to 3 warstwy. A dla czarnej - wiadomo... najwięcej. To oznacza większe nakłady pracy w przypadku ciemniejszych koszulek - ale warto. Nie ma sensu nakładanie większej ilości farby niż to jest niezbędne dla uzyskania pozytywnego efektu. Ten zaś można w każdej chwili ocenić wizualnie. Zbyt grube warstwy spowodują też dużą sztywność obrazka względem czystego materiału, co jest niezbyt przyjemne w dotyku, zaś spod zbyt cienkich może prześwitywać podłoże. Grunt to właściwe wyczucie... tworzonego dzieła :). Aby zwiększyć zdolności kryjące niektórych barw - dodaję często do nich farbę białą. To zazwyczaj pomaga zredukować liczbę warstw. Każdą stworzoną podczas malowania barwę przechowuję w oddzielnym, plastikowym pojemniku po negatywach fotograficznych, gdyż - jak napisałem wcześniej - każda stworzona barwa jest niepowtarzalna i prawie niemożliwa do powtórnego stworzenia. Przekonałem się już o tym nieraz i te nauki nie poszły w las :))). To w zasadzie wszystko odnośnie wykonania podstawowej części pracy. A skoro wszystkie plamy są już namalowane - czas przejść do finału...

Wykonanie konturu (kreski) To jest chyba najtrudniejsza część do wykonania. W początkowym okresie próbowałem wykonać kontur małym pędzlem, ale to mnie tylko zniechęcało, bo efekt był bardzo mizerny... jakieś plamy, zacieki, nierówności. Nie podobało mi się to bardzo, więc w przypływie złości :> wymyśliłem prosty przyrząd zbudowany ze strzykawki i spiłowanej, cienkiej igły lekarskiej, o czym piszę na wstępie. Cała sprawa sprowadza się do tego, aby przy jego pomocy wyrysować wszystkie kreski obecne na oryginalnym obrazku. Przy odrobinie wprawy idzie to względnie szybko i pewnie, a efekt jest bardzo dobry. Tak dobry, że nie ma się czego wstydzić. Przy okazji można poczynić różne drobne korekty i podmalówki, tak jednak, aby zbytnio z tym nie przesadzić. Barwa farby użytej do tego celu powinna być ciemna. Ja z reguły używam czarnej, ale może być też szara, brunatna - to zależy od ogólnego charakteru dzieła :) Korzystając z okazji wypada umieścić pod namalowanym dziełem swoje logo, podpis lub cokolwiek oznaczającego w sposób oczywisty wykonawcę pracy. Ja jako swoje oznaczenie przyjąłem japoński znak Kanji -> tori . W jednym ze znaczeń jest to ptak i taki jest mój nick... Ta część była dosyć krótka, nie? No to czas na epilog...

Utrwalanie Po zakończeniu malowania wyjmuje się z koszulki płytę usztywniającą, po czym wiesza się koszulkę na wieszaku i zostawia na kilka dni do całkowitego wyschnięcia. Po tym wystarczy zrobić następująco: rozgrzać żelazko z termostatem ustawionym na maksymalnie dwie kropki, wziąć kartkę papieru maszynowego, położyć ją na koszulce w miejscu obrazka i przez nią prasować farbę często kontrolując poprzez podnoszenie papieru, czy aby się jeszcze do niej nie przykleił ;) Można także nagrzewać wzór od wewnętrznej strony koszulki - nakładając materiał na żelazko, przesuwać go ręką po nagrzanej stopie. Po ok. 10 minutach takiego prasowania cały proces można uznać za zakończony :))) To jednak jeszcze nie wszystko...

Crash Test Nadchodzi moment prawdy... Po jednodniowej przerwie trzeba sprawdzić, czy farba dobrze trzyma się materiału i czy pigmenty aby nie będą chciały udać się w 'wędrówkę' po tkaninie. Przy opisie farb PIGMAL wspomniałem, iż nigdy nie należy stosować do ich prania proszków piorących ani też innych silnych detergentów, utleniaczy czy (o rany :\) chloru...ACE... Najlepszymi środkami w tym wypadku są: zwykłe mydło, płyny do prania takie jak: FF, Kokosal, Dosia, które wypróbowałem osobiście. Faktem jest, że część wykonanych przeze mnie koszulek przetrzymywała pranie w proszkach, ale część NIE. Zresztą nawet te, które przetrzymały - po którymś praniu z kolei zaczęły zmieniać swój wygląd głównie ze względu na blaknięcie niektórych barw, a szczególnie tych gdzie występował kolor czerwony. Widocznie ten typ tak ma i nic nie da się na to poradzić poza przestrzeganiem pewnych rygorów. Na tym kończę opis tego, jak namalować własnoręcznie jakiś ekstra obrazek. Zawarłem tu opis większości moich, nabytych w trakcie 3-letniego hobby, sposobów na jak najlepsze wykonanie takiej pracy. Gdy jednak cokolwiek będzie niezbyt jasne, służę pomocą. [&raquo; E-mail], a ten kto pyta - nie błądzi :)) Pozdrawiam i życzę niezwykłych efektów przy samodzielnym tworzeniu niesamowitych obrazków na koszulkach, a jest to zajęcie, które daje wiele satysfakcji, przy okazji kształcąc dokładność oraz cierpliwość i opanowanie... Aby dopełnić wszelkich formalności zamieszczam króciutki spis pożytecznych książek traktujących o rysowaniu oraz malowaniu, a także teorii: - Brian Bagnall - Jak rysować i malować, wyd. Penta - Jose M. Parramon - Jak rysować i malować kredkami, wyd. Galaktyka - Jose M. Parramon - Światło i cień, wyd. Galaktyka - Jose M. Parramon, Muntsa Calbo- Perspektywa w rysunku i malarstwie, wyd. Galaktyka W zasadzie każda książka na te tematy będzie przydatna mniej lub bardziej :) Najważniejsze jest odpowiednie podejście. To dobra zabawa, ale zasługująca także na poważne traktowanie. Jak zresztą każde inne pasjonujące zajęcia...           / <tOri<   [» Strona www]  [E-mail]           \

Niniejszy tekst został opublikowany za zgodą i jednoczesną współpracą jego autora, za co serdecznie dziękujemy!

	Kopiowanie materiałów ze strony bez wiedzy i zgody autorów zabronione! Strona http://slayers.wszechbiblia.net jest częścią portalu Wszechbiblia.NET © 2000 - 2010 Wszechbiblia Slayers & Wszechbiblia.NET Strona wygenerowana w: 0.31336400 1280484057 Slayers Copyright (c) 1989- 2010 Hajime Kanzaka / Rui Araizumi / Kadokawa Shoten / TV TOKYO / SOFTX / Marubeni